Podczas epoki brązu (3000 - 1200 r.p.n.e.) potężne morskie cywilizacje Cyklad, Minon i Mykean prosperował kwitnąco. Odwołując się do Homera, był to czas przemocy i wojen opartych na handlowych rywalizacjach, jednakże uważa się, że kultura minoańska było ogólnie rzecz ujmując pokojowa i harmonijna.

W wieku XI p.n.e. Minoańska i mykeńska kultura runęła przez zmianę wzorów handlowych i inwazji Doriana od północy. Wówczas oto nastał tzw. Wiek ciemności.

W latach 800 p.n.e. Grecja uległa kulturowemu i wojskowemu ożywieniu. Wyrazem tego byl rozwój miast - państw, z którym najpotężniejszymi były Ateny i Sparta.

Potężniejsza Grecja powstała dzięki terenom południowym jako istotnym elementem składowym. Okres ten pociągnął za sobą erę wielkiego dobrobytu określany jako klasyczny (złoty) wiek. W okresie tym Perykles nadal powagę Panteonowi, Sofokles napisał Króla Edypa, Sokrates nauczał młodych Ateńczyków zasad logiki, a tradycja demokratyczna była stopniowo wprowadzana. Klasyczny wiek dobiegł końca wraz z wojnami peloponeskimi, w których to militarnie zaopatrzeni i doświadczeni Spartanie pokonali Ateńczyków.

Zaangażowanie w wojnę peloponeską Spartan sprawiło jednak, że nie zdążyli oni zareagować, gdy ich północne królestwo atakowane było przez Filipa Macedońskiego. Ułatwiło to Macedońskiemu zdobywać zmęczona spartańskie państwa - miasta.

Ambicje Filipa Macedońskiego kontynuował jego syn, Aleksander Wielki, który posuwał się ze swoją ekspansją w kierunku Azji Mniejszej, Egiptu (gdzie mianowany był Faraonem i założył miasto Aleksandria)i Persji. Części tych terenów należą obecnie do Afganistanu i Indii. Okres panowania macedońskiego imperium, które to przetrwało po śmierci Aleksandra w wieku 33. lat trzy dynastie, określany jest jako okres hellenistyczny. W okresie tym dzięki połączeniu greckich idei i kultur z innymi kulturami antycznego świata stworzona nową, kosmopolityczną tradycje.

Od 205 r. p.n.e miejsca miały rzymskie wtargnięcia na terytorium Grecji i w roku 146 p.n.e. Grecja i Macedonia stały się rzymskimi prowincjami. Po rozdzieleniu się Imperium Rzymskiego na Wschodzie i Zachodzie w 395 r. p.n.e. Grecja stała się częścią znakomitego Imperium Bizantyjskiego.

W 1453 r. Turcy zdobyli stolice Bizantyjską, Konstantynopol, i przez 1500 lat prawie cala Grecja znalazła się pod panowaniem Turcji. Ziemie obecnej Grecji stały się rolnym zaściankiem, do którego zsyłano intelektualistów i artystów z Europy. Na terenach tych toczyło się tradycyjne życie, panowała religijna ortodoksyjność, co pozwalało na trzymanie jeszcze ciągle razem pojęcia 'greckości'.

Kulturalne ożywienie w późnym wieku XVIII przyśpieszyło Wojną o Niepodległość (1821 - 29), podczas której młodzi arystokraci sympatyzujący z Grecją, tacy jak Byron, Shelley czy Goethe, wspierali Greków w ich wojnie przeciwko Turkom. Jednakże ruch niezależności odczuwał brak jedności i w 1827 r. Rosja, Francja i Anglia zdecydowały się interweniować. Po odzyskaniu niezależności siły europejskie zadecydowały, że Grecja powinna stać się monarchią z nie - greckim przywódcą, by unicestwić grecką silę walki. Wysunięto więc Otto I jako króla w roku 1833. Monarchia z królem przy sterach utrzymała się pomimo daleko posuniętego przeciwstawiania się aż do XX wieku. Jerzy I ustanowił nową konstytucje w 1864 roku, która to przywróciła demokracje i odsunęła króla w znacznym stopniu do ceremonialnej roli.

Podczas I Wojny Światowej greckie grupy walczyły po stronie aliantów i zajęły Tracje. Po wojnie premier Venizelos wysłał siły zbrojne, aby wyzwoliły zajmowane przez Turcję tereny Smyrny, które to zajmowane było przez bardzo duża ilość greckiej ludności. Ataki armii odpierane były przez ataki grupy Ataturków, wiele greckich rezydentów zostało wymordowanych. Doprowadziło to do okrutnej wymiany ludności między dwoma państwami w 1923 r., w rezultacie populacja powiększyła się (1,300,000 chrześcijańskich uciekinierów) napinając dodatkowo, już osłabioną, gospodarkę. Dzielnice slumsów tworzyły się w miejskich centrach, kształtowały się one pośród populacji uciekinierów i w 1936 r. Partia Komunistyczna miała wśród nich rozpowszechnione poparcie.

W 1936 r. General Metaxas został wyznaczony przez króla na premiera i szybko wprowadził dyktaturę faszystowską. Mimo, że Metaxas stworzył grecką wersje Trzeciego Reichu byl przeciwny niemieckiej czy włoskiej dominacji i odmawiał włoskim grupom pozwolenia na przechodzenie przez Grecję w 1940 r. Pomimo pomocy alianckiej Grecja została pokonana przez Niemcy w 1941r., doprowadziło to do rzezi i masowego przymierania głodem.

Ruch Sprzeciwu rozszerzył się i polaryzował w kierunku rojalistycznych i komunistycznych frakcji. Od tego momentu trwała krwawa wojna domowa aż do 1949 r., kiedy to frakcja rojalistyczna ogłosiła zwycięstwo. Podczas wojny domowej Stany Zjednoczone, zainspirowane Doktryną Trumana, przekazały ogromne sumy pieniędzy antykomunistycznemu rządowi i uprawomocnił Świadectwo Politycznej Wytrwałości, który obowiązywał aż do 1962r. Dokument ten głosił, iż sympatyk lewicy nie jest uprawniony do glosowania i będzie miał wielkie trudności w znalezieniu jakiejkolwiek pracy. Obawiając się odrodzenia lewicy grupa wojskowych pułkowników zrealizowała coup d'etat w 1967 r., co określone zostało przez Adreasa Papandreou jako 'pierwszy udany przeprowadzony przez CIA przewrót wojskowy na kontynencie europejskim'.

W 1976r. Pułkownicy podjęli próbę zamachu na przywódce Cypru Arcybiskupa Makariosa, co doprowadziło do wtargnięcia Turcji i zajęcia Północnego Cypru. Jest to wciąż zmienna kwestia dla Greków i napięcia z Turcją nadal są bardzo łatwe do rozbudzenia. W 1981 r. Grecja weszła do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (obecnie Unia Europejska) i Andreas Papandreous wygrał wybory. Obiecał on usunięcie baz powietrznych Stanów Zjednoczonych i wystąpienie z układu NATO, jednakże żadna z tych obietnic nie została spełniona. Kwestia kobiet miała się dobrze wraz ze zniesieniem systemu posagów i zalegalizowaniem aborcji.

W rezultacie skandale dodatkowo przybrały na swej mocy i nabrały większego rozmachu, Papandreau i jego rząd został zastąpiony przez koalicje konserwatystów i komunistów w 1989 roku. Wybory w 1990 r. Przyniosły konserwatystą zwycięstwo z przewagą jedynie dwóch miejsc. Konserwatyści wygrali wybory z zamiarem naprawienia ekonomicznej sytuacji kraju, w związku z tym nakładane były bardzo nie zyskujące przychylności i rygorystyczne miary oszczędności.

Wybory powszechne w 1993r zwróciły starzejącemu się, choremu Papandreau'owi i partii PASOK władzę. Kustas Simitris wyznaczony został na premiera na początku 1996r, gdy jasne stało się, że czas Papandrauo'sa zbliża się ku końcowi; zmarł pod koniec 1996r. Simitris został ponownie wybrany w kwietniu 2002 r. Od czasu otrzymania przez niego nowego mandatu deklarował on polepszenie stosunków z Turcją oraz wprowadzenie szeregu ekonomicznych reform. W 2002 r. Grecja przyjęła walutę Euro i oczekiwała na przyjęcie Igrzysk Olimpijskich. Kolejne wybory odbyły się w 2004 r.